πάρε με ἀπάνου στὰ βουνά, τὶ θὰ μὲ φάῃ ὁ κάμπος
Λίγα λόγια για εμένα
Η παραπάνω φωτογραφία έχει πολιτική χροιά.

1266 αναγνώστες
6 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009


Andris Piebalgs


Ευρωπαίος Επίτροπος αρμόδιος για θέματα Ενέργειας



One of the few good pieces of news in the current economic crisis (maybe the only one) is that oil prices have gone from the 147$ a barrel of July 2008 more than 100$ down to less than $50 a barrel on the international markets. However, in the last days we have seen oil prises rising and reaching the price of $58 a barrel for the first time in nearly six months. Nevertheless low oil prices are also good news for gas, since gas prices are normally linked to those of oil. If we remember the difficulties that European fishermen and truck drivers had last year we can imagine what their problems with be if in the middle of an economic crisis they had to deal as well with prices over 100% a barrel.


However, we should not be under any illusion. The current fall of oil prizes is just the consequence of an even more dramatic fall in demand due to economic crisis. I add to that the fears in the financial markets you will understand why investments in futures of any commodity except the safest ones (gold, for instance) are so rare. But the fundamentals that drive the energy markets have not changed. Once the economic crisis is over demand for hydrocarbons will soar again, particularly in the developing world. And some countries are preparing for that.  For example the Chinese government has granted a credit to Russian State owned oil companies Rosneft and Transneft $25 bn. against daily supplies of 48,000 tonnes of oil for the next 20 years.


The world is aware that the production of the existing oil wells is decaying and that new discoveries are more scarce and more expensive. Some experts consider that global oil production may have peaked at 94 million barrels a day. The current economic crisis can make the situation worse. The lower prices that we are enjoying now can be in fact bad news. At this price oil producers have been forced to postpone many necessary investments in new production capacity. These investments take decades to be accomplished. In consequence, if the current economic crisis finished and demand recovers we could be facing huge shortage of supplies that can lead to extremely high prices.


How high? According to the Secretary General of the International Energy Agency (IEA), Nabuo Tanaka, oil prices could go up to as much as 200$ a barrel in the next 4 years. A quick look back on the situation of last year when prices were at a mere 147$ a barrel maybe gives an idea of what the consequences may be if the prices goes a 25% higher.


The current relatively low oil prices give a respite to prepare for the coming new oil crisis. We have to reduce our dependency in all those areas in which black gold is not indispensable, such as heating, or electricity production. For those areas which will have to continue to depend on it, like transport, we need to accelerate the research for alternatives, like biofuels, electric cars or hydrogen. And in all sectors, we have to accelerate our efficiency being aware that every barrel of oil that we are using is one of the last.


It is difficult to forecast when the next oil crisis is going to come. As Nobel Price Niels Bohr once put it “prediction is very difficult, particularly about the future”. But one thing is certain, one day we are going to run out of oil, and to prepare for that day we may be running out of time.





'Zipped' - Fabio Sassi

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1097 αναγνώστες
7 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 17 Μαΐου 2009

Του Αρθούρου Ζερβού

Ο κ. Αρθούρος Ζερβός είναι καθηγητής ΕΜΠ - πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ΑΠΕ


Η επιτάχυνση της κλιματικής αλλαγής αλλά και οι ορατές πλέον συνέπειες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, με το ρυθμό ανάπτυξης να μειώνεται δραστικά, επιχειρήσεις να κλείνουν και εκατομμύρια ανθρώπους να οδηγούνται σε ανεργία ή υποαπασχόληση, καθιστούν περισσότερο επίκαιρη παρά ποτέ την ανάγκη αλλαγής αναπτυξιακού μοντέλου.

1. Γίνεται έτσι σαφές ότι η στροφή προς τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) δεν είναι «αναγκαίο κακό» μόνο για περιβαλλοντικούς λόγους, αλλά κυρίως γιατί πολλά από τα χαρακτηριστικά τους τις καθιστούν συστατικό στοιχείο μιας νέας αναπτυξιακής πολιτικής:

Μεγάλη διασπορά στο χώρο, ανεξάντλητα συνολικώς αποθέματα, αμελητέες επιπτώσεις στο περιβάλλον, μικρά μεγέθη και ευέλικτη διαχείριση, δημιουργία νέων αποκεντρωμένων θέσεων εργασίας.

Οι ΑΠΕ είναι οι μόνες πηγές ενέργειας που συνεισφέρουν σημαντικά και στους τρεις άξονες της ευρωπαϊκής πολιτικής για την ανάπτυξη:


► την ανταγωνιστικότητα

► την προστασία του περιβάλλοντος

► την ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού


Αν και η συνεισφορά τους είναι γενικά αποδεκτή για τους δύο από τους τρεις άξονες, δεν συμβαίνει το ίδιο για την ανταγωνιστικότητα και την εν γένει συνεισφορά τους στην οικονομική ανάπτυξη. Οι διάφοροι καλόβουλοι ή μη σκεπτικιστές προβάλλουν ως κύριο επιχείρημα το κόστος τους και την επιβάρυνση της οικονομίας.

2. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, γίνεται ολοένα και πιο καθαρό ότι η προστασία του περιβάλλοντος δεν εμποδίζει την οικονομική ανάπτυξη. Αντίθετα, μπορεί να την επιταχύνει. Εχουμε πλέον απτά παραδείγματα που το αποδεικνύουν:

  • Στη Γερμανία και στην Ισπανία, η επιχειρηματική δραστηριότητα με τον ήλιο, τον αέρα και το νερό βρίσκεται σε τεράστια άνθηση και έχει ξεπεράσει ακόμα και σε εξαγωγές πολλούς από τους παραδοσιακούς τομείς της γερμανικής και της ισπανικής βιομηχανίας.

  • Η καλύτερη δε απάντηση στα επιχειρήματα αυτού του τύπου ήρθε από τον πρόεδρο Ομπάμα και τον κεντρικό ρόλο που δίνει στις πράσινες δραστηριότητες στο πρόγραμμα ανάκαμψης της αμερικανικής οικονομίας: διπλασιασμός της παραγωγής ενέργειας από ΑΠΕ μέσα σε μια τριετία, προώθηση της ενεργειακής αποδοτικότητας των κτιρίων, ενίσχυση της έρευνας στον τομέα των ενεργειακών τεχνολογιών.

  • Δεν είναι, όμως, μόνο οι ΗΠΑ που έχουν βάλει σε προτεραιότητα τις δράσεις για την πράσινη ανάπτυξη και τις ΑΠΕ στα προγράμματα ανάκαμψης των τελευταίων μηνών. Η Κίνα έχει διαθέσει το 38% του προγράμματός της, ήτοι 221 δισ. δολάρια (ποσό διπλάσιο απ' αυτό των ΗΠΑ), η Νότια Κορέα το 81%, η Γαλλία το 21% και η Γερμανία το 13%.

3. Η Ελλάδα είναι γνωστό ότι διαθέτει εξαιρετικά πλούσιο δυναμικό ΑΠΕ. Η μέχρι σήμερα, όμως, αξιοποίησή του υπήρξε για διάφορους λόγους πολύ περιορισμένη, παρά το γεγονός ότι και οι πρώτες εγκαταστάσεις έγιναν πολύ νωρίς και το νομοθετικό πλαίσιο υποστήριξης των ΑΠΕ ήταν ένα από τα πρώτα στην Ε.Ε. Στον τομέα της αιολικής ενέργειας, για παράδειγμα, η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στην 12η θέση στην Ε.Ε., ενώ το 2000 βρισκόταν στην 7η θέση.

4. Πρόσφατα η Ε.Ε. υπερψήφισε το λεγόμενο κλιματικό-ενεργειακό πακέτο, που αφορά τη μείωση εκπομπών CO2 κατά 20%, την αύξηση του μεριδίου των ΑΠΕ στην τελική ενεργειακή κατανάλωση κατά 20% και την αύξηση της ενεργειακής αποδοτικότητας κατά 20%, μέχρι το 2020. Είναι γεγονός ότι η οικονομική κρίση οδήγησε ορισμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις σε μερική αναδίπλωση σε ό,τι αφορά τους στόχους του πακέτου, με το επιχείρημα ότι το κόστος για τη δοκιμαζόμενη ευρωπαϊκή οικονομία θα είναι δυσβάστακτο. Κι όμως, ορισμένοι κορυφαίοι οικονομολόγοι, όπως ο βρετανός λόρδος Stern ή ο Αμερικανός Robert Bell, υποστηρίζουν ακριβώς το αντίθετο: ότι οι επενδύσεις στην πράσινη οικονομία, στις ΑΠΕ και στην ενεργειακή αποδοτικότητα μπορούν να συμβάλουν στην ταχύτερη έξοδο από την ύφεση.

Οι στόχοι του κλιματικού πακέτου και ειδικά της οδηγίας για τις ΑΠΕ συνιστούν μια μοναδική αναπτυξιακή ευκαιρία για την Ελλάδα.

Για να πετύχουμε, όμως, το 18% έως το 2020 πρέπει να επιταχύνουμε σημαντικά τους ρυθμούς εγκατάστασης. Με αιχμή την αιολική ενέργεια την επόμενη δεκαετία και με σημαντική συνεισφορά από την ηλιακή ενέργεια (φωτοβολταϊκά), τόσο στις εφαρμογές στα κτίρια, όσο και σε εφαρμογές μεγάλης κλίμακας, μπορούμε να πάμε ακόμα πιο μακριά: Οι ΑΠΕ μπορούν να καλύψουν το 33% των ηλεκτρικών αναγκών μέχρι το 2020, το 55% μέχρι το 2030 και το 85% μέχρι το 2050!

5. Στον τομέα των κτιρίων πρέπει να προωθηθούν θεσμικές ρυθμίσεις που θα ενθαρρύνουν ή θα καθιστούν υποχρεωτικές την ενσωμάτωση ενεργητικών ή παθητικών συστημάτων ΑΠΕ (ηλιακών, βιομάζας, γεωθερμίας) και γενικότερα την υιοθέτηση νέων τεχνολογιών.

Πρέπει να ενισχυθούν ιδιαίτερα, με πριμοδοτήσεις κατά περίπτωση, ο βιοκλιματικός σχεδιασμός των κτιρίων, οι τεχνολογίες ΑΠΕ για θέρμανση και ψύξη, καθώς και η διαμόρφωση του μικροκλίματος με δενδροφυτεύσεις και άλλους τρόπους που συμβάλλουν στον παθητικό δροσισμό των κτιρίων. Οι ΑΠΕ μπορούν να καλύψουν το 25% των ενεργειακών αναγκών σε θέρμανση και ψύξη μέχρι το 2020, με προοπτική το 60% μέχρι το 2050.

6. Στον τομέα των μεταφορών πρέπει να ενισχυθεί τόσο η χρήση των βιοκαυσίμων όσο και η χρήση των υβριδικών και ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Οι προοπτικές στον τομέα είναι η κάλυψη του 10% των αναγκών μέχρι το 2020, που μπορεί να φθάσει το 60% το 2050.

7. Οι τεχνολογίες ΑΠΕ υπάρχουν και βελτιώνονται θεαματικά.

Αυτό που χρειάζεται είναι η βούληση της πολιτείας, αλλά και της κοινωνίας για μια άλλου τύπου ανάπτυξη. Μπορούμε να σχεδιάσουμε το μέλλον βασιζόμενοι σε εγχώριους ενεργειακούς πόρους με προβλέψιμο ενεργειακό κόστος, απαλλαγμένους απ' όλα τα γεωστρατηγικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά μειονεκτήματα του υπάρχοντος ενεργειακού συστήματος.

Με μια γενναία στροφή προς τις ΑΠΕ και προωθώντας την εξοικονόμηση ενέργειας, μπορούμε να δώσουμε στην Ελλάδα μια βιώσιμη αναπτυξιακή προοπτική και να την καταστήσουμε πρωτοπόρο στην προσπάθεια καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής και ενεργειακής απεξάρτησης της Ευρώπης.





Άρθρο της Καθημερινής:

Εκτιμήσεις για τη συνδιάσκεψη της Κοπεγχάγης (για την κλιματική αλλαγή)

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
884 αναγνώστες
25 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 16 Μαΐου 2009

H Φύση Έχει... Οικονομικό Δείκτη


Αν και είμαι πεπεισμένος ότι η τρέχουσα οικονομική κρίση είναι το προϊόν του τέλματος, στο οποίο βρίσκονται τόσο η αγορά όσο και η Μητέρα Φύση, ενδεχομένως κάποιοι θα πουν: Ξέρουμε πότε η αγορά φθάνει στα όριά της. Φαίνεται από τους κόκκινους αριθμούς στον δείκτη Dow. Ωστόσο, η Μητέρα Φύση δεν έχει δείκτη Dow. Τι σε κάνει να νομίζεις ότι έχει φθάσει στα όριά της; Κι αν έχει φθάσει, ποιος νοιάζεται; Οταν η σύνταξή μου καταρρέει, είναι μάλλον δύσκολο να ανησυχώ για την άνοδο του επιπέδου των θαλασσών.

Είναι αλήθεια, η Μητέρα Φύση δεν μας λέει μ’ έναν απλό αριθμό πώς αισθάνεται. Αν, όμως, παρακολουθείς το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής, είναι εντυπωσιακό με πόση ένταση ορισμένοι από τους καλύτερους επιστήμονες του κόσμου προειδοποιούν –μόνο τους τελευταίους λίγους μήνες– ότι η κλιματική αλλαγή συμβαίνει ταχύτερα και θα επιφέρει μεγαλύτερες αλλαγές, γρηγορότερα από ό, τι προβλεπόταν, μόλις πριν από λίγα χρόνια. Πράγματι, αν η Μητέρα Φύση είχε δείκτη, θα μπορούσες να πεις ότι κι αυτός βρίσκεται σε νέα άνευ προηγουμένου χαμηλά επίπεδα.

«Βασικά περιμένουμε τώρα ένα μελλοντικό κλίμα, που θα είναι πέρα από κάθε σοβαρή προσομείωση», επισημαίνει ο Κρίστοφερ Φιλντ, διευθυντής του τμήματος Παγκόσμιας Οικολογίας του Ινστιτούτου Καρνέγκι στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ.

Τι θα κάνουμε; Οπως συνηθίζει να λέει ο ειδικός σε θέματα περιβάλλοντος Ρομπ Γουάτσον: «Η Μητέρα Φύση δεν είναι τίποτ’ άλλο από απλή χημεία, βιολογία και φυσική» και θα κάνει ό,τι την επιτάσσουν.

Δεν μπορείς να καλοπιάσεις τη Μητέρα Φύση ή την αγορά. Πρέπει να αλλάξεις τα οικονομικά δεδομένα, για να επηρεάσεις τον δείκτη των αγορών και τη χημεία, τη βιολογία και τη φυσική, για να επηρεάσεις τη Μητέρα Φύση.

Γι’ αυτό χρειαζόμαστε εκτός από οικονομικό και οικολογικό πακέτο στήριξης.

Ο Χαλ Χάρβεϊ είναι διευθύνων σύμβουλος ενός νέου ιδρύματος, του ClimateWorks, που συστάθηκε για να επιταχύνει τις αλλαγές πολιτικής, που μπορούν να αποτρέψουν μια κλιματική καταστροφή, μεταφέροντας κλιματικές πολιτικές από εκεί όπου λειτουργούν καλύτερα σε περιοχές όπου τις χρειάζονται περισσότερο.

«Υπάρχουν πέντε πολιτικές, που μπορούν να μας βοηθήσουν να κερδίσουμε τη μάχη ενέργειας - κλίματος και η κάθε μία από αυτές έχει δοκιμαστεί σε κάποιο μέρος», εξηγεί ο Χάρβεϊ.

► Πρώτον, ενεργειακή βελτίωση κτιρίων.

► Δεύτερον, ενεργειακή βελτίωση αυτοκινήτων.

► Τρίτον, σταδιακή υποχρέωση των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας να παράγουν το 15% με 20% της ενέργειάς τους από ανανεώσιμες πηγές, μέχρι το 2020.

► Τέταρτον, ανατροπή της ισχύουσας νοοτροπίας αυτών των επιχειρήσεων, οι οποίες αντί να ενθαρρύνουν τον καταναλωτή να καταναλώνει ενέργεια θα τον ενθαρρύνουν να εξοικονομεί.

► Και τέλος, λέει ο Χάρβεϊ, χρειάζεται μια «τιμολόγηση του διοξειδίου του άνθρακα». Δεν μπορεί να μολύνεις την ατμόσφαιρα, χωρίς κόστος.

Αυτά είναι τα θεμέλια ενός κλιματικού πακέτου στήριξης. Πράγματι, κάποια έχουν τεράστιο κόστος. Αλλά όλα θα αποδώσουν μακροπρόθεσμα, επειδή θα προάγουν τις νέες τεχνολογίες, που θα δώσουν ώθηση στον οικονομικό δείκτη και πολύ χαμηλότερα επίπεδα επικίνδυνων αερίων.

Πηγή: Καθημερινή (The New York Times)



Σχόλιο: στην Καλιφόρνια (The Golden State - πρώην Γη της Επαγγελίας), βιώνουν την οικονομική κρίση με υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες, τεράστιες πυρκαγιές, ξηρασία και λειψυδρία με επιπτώσεις στους ανθρώπους και  τη γεωργία.  Τα "δάκρυα" είχαν ξεκινήσει για τους ενεργοβόρους Καλιφορνέζουν από τις υψηλότατες τιμές της ενέργειας. Είναι αργά για δάκρυα Στέλλα.

(Το σπίτι μας η Ευρώπη, δεν είναι σε καλύτερη μοίρα).

Κάπως έτσι φαντάζομαι ότι θα είναι οι οικονομικές κρίσεις του μέλλοντος για μεγάλο τμήμα του πλανήτη... οικονομικο-ενεργειακο-περιβαλλοντικές κρίσεις με την κάθε μία από τις τρεις κρίσεις τροφοδοτεί τις άλλες δυο. Το νέο αυτό ΤΡΙΠΤΥΧΟ είναι σε βρεφικό στάδιο ακόμη (βλέπε πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση). Αλλά θα μεγαλώσει.

Δεν μπορείς να καλοπιάσεις τη Μητέρα Φύση...



Όταν ο βιασμός καθίσταται αναπόφευκτος,

τότε ξαπλώστε χάμω και κοιτάχτε να μορφωθείτε


 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1055 αναγνώστες
6 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 14 Μαΐου 2009
Ρεκόρ διοξειδίου του άνθρακα στην Αρκτική
Σε επίπεδο ρεκόρ κυμάνθηκε η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα της Αρκτικής, αγγίζοντας το ανησυχητικά υψηλό ποσό των 397 μερών ανά εκατομμύριο, σύμφωνα με μέτρηση διεθνούς ερευνητικού σταθμού στην περιοχή.


Σε επίπεδο ρεκόρ κυμάνθηκε η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα της Αρκτικής, αγγίζοντας το ανησυχητικά υψηλό ποσό των 397 μερών ανά εκατομμύριο (ppm), σύμφωνα με μέτρηση διεθνούς ερευνητικού σταθμού στην περιοχή.

Οι μετρήσεις μαρτυρούν ότι το βασικό αέριο που συμβάλλει στο φαινόμενο του θερμοκηπίου συνεχίζει να συγκεντρώνεται στην ατμόσφαιρα και μάλιστα με ρυθμούς που προκαλούν προβληματισμό στην ερευνητική κοινότητα.

Οπως προκύπτει από τις μετρήσεις του σταθμού Zeppelin στο Σβάλμπαρντ, μεταξύ της Νορβηγίας και του Βόρειου Πόλου, η αύξηση του μέσου όρου συγκέντρωσης διοξειδίου του άνθρακα κατά το 2008 έφτασε τα 2,5 μέρη ανά εκατομμύριο, ενώ ο μέσος όρος του αερίου στην περιοχή ξεπερνά κατά πολύ τον παγκόσμιο μέσο όρο και είναι ο μεγαλύτερος που έχει μετρηθεί ποτέ στην περιοχή αυτή.

«Πρόκειται για τους υψηλότερους δείκτες που έχουν συλλεχθεί για περίοδο 50 εκατομμυρίων ετών», ανέφερε χαρακτηριστικά ο καθηγητής ατμοσφαιρικής φυσικής στο Νορβηγικό Ινστιτούτο Πόλου, Γιόχαν Στρόμ.


Ταχύτητα μεταβολής 
Οπως επισήμανε δεν είναι η ποσότητα του διοξειδίου του άνθρακα που τον ανησυχεί, αφού η Γη θα προσαρμοστεί (?), αλλά η ταχύτητα μεταβολής των 2-3 μερών ανά εκατομμύριο ετησίως, παρά τις δεσμεύσεις των κυβερνώντων του πλανήτη για καταπολέμηση των κλιματικών αλλαγώ




Το αντίστοιχο άρθρο του Guardian διαφωτιστικό:

Arctic CO2 levels growing at an 'unprecedented rate', say scientists



Σχόλιο: για όσους πανηγυρίζουν (ουγκ!) για το νέο αυτό ρεκόρ, να σημειώσω ότι πρόκειται για ένα αρνητικό ρεκόρ ...

► μία παρουσίαση με τίτλο "Climate Change is Real and Here!"  από τη Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC) - στην οποία συμμετέχουν περισσότεροι από 2.500 "κρατικοδίαιτοι κηφήνες" (ειδικοί επιστήμονες ήθελα να πω... μάλλον πάσχω από νεοφιλελευθερισμό)

► η πορεία του διοξειδίου στην ατμόσφαιρα (συγκέντρωση COσε ppm) τα τελευταία 10.000, 2.000 και 250 χρόνια δίνεται παρακάτω σε διαγράμματα για μία καλύτερη εικόνα...



Το διοξείδιο του άνθρακα μετά τη βιομηχανική επανάσταση



 Παγκόσμιος πληθυσμός, ΑΕΠ, ορυκτά καύσιμα και διοξείδιο του άνθρακα

(περισσότερες πληροφορίες στο ΝΟΟΑ)



Make love, not CO2!

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
847 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 12 Μαΐου 2009

Σε παλαιότερη ανάρτηση, παρουσιάστηκαν ορισμένα στοιχεία για το μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της Κίνας στον τομέα της Ανανεώσιμης Ενέργειας.


Το άρθρο κατέληγε για την αιολική ενέργεια:

"Πιθανότατα η Κίνα θα επιτύχει το στόχο των 10 GW κατά τους επόμενους μήνες, ενώ ήδη η κινεζική κυβέρνηση εξετάζει τον στόχο των 100 GW από τον άνεμο, μέχρι το 2020 (αντί για 30 GW)"


Σήμερα πλέον η Κίνα ξεπέρασε τα 12 GW (γιγαβάτ - αιολική) και υπάρχει η εκτίμηση ότι θα κλείσει το 2009 με 20 GW.

Υπενθυμίζεται ότι το 2008 η Κίνα διπλασίασε την εγκατεστημένη ισχύ αιολικών για 4η συνεχόμενη χρονιά.


Πηγή:  Global Wind Energy Council


Η πορεία της κινέζικης αγοράς αιολικής ενέργειας για την περίοδο 1995-2007 φαίνεται στο παρακάτω γράφημα (οι τιμές σε μεγαβάτ):


Πηγή: Global Wind Energy Council


Η ραγδαία ανάπτυξη των ΑΠΕ στην Κίνα, φαίνεται ότι έχει κάνει ήδη ανεπίκαιρους τους υψηλότατους στόχους που έθεσε πριν 20 μήνες η κινέζικη κυβέρνηση για το 2020 (περισσότερες πληροφορίες για τους στόχους σε αιολικά-φωτοβολταϊκά στη σελίδα 8 του Medium and Long-Term Development Plan for Renewable Energy in China).

Πλέον είναι σε εξέλιξη η διαβούλευση για νέους πολλαπλάσιους στόχους στις ΑΠΕ (σχετικές πληροφορίες στα 1, 2, 3, 4 ) καθώς και τα οικονομικά μέτρα της κινέζικης κυβέρνησης για την επίτευξη των νέων στόχων.

Οι στόχοι του 2007 και οι πιθανοί νέοι στόχοι (για αιολική και φωτοβολταϊκά) δίνονται συγκριτικά στον παρακάτω πίνακα:


*Διόρθωση: ΑΠΕ 40% μέχρι το 2050



Σχετικά με την αιολική βιομηχανία που δραστηριοποιείται στην Κίνα, αντιγράφω από το Global Wind Energy Council :


Increasingly intensive competition for turbine manufacturers

More than 20 new turbine manufacturers entered the Chinese market in 2008, bringing the total number of manufacturers in China to 70. Of these, 30 companies already have turbines in operation. The increasing number of turbine manufacturers could help ease the supply deficit in the market. However, there is sure to be intensive competition in the market, resulting in consolidation. In the coming years, demand will gradually slow, even with the conservative estimate of 20 GW cumulative installation by 2010 and 100 GW by 2020.

Demand in the decade between 2011-2020 is forecasted to be 80 GW, or about 8 GW per year. The top three manufacturers in China, Goldwind, Sinovel and DEC (Dongfeng Electric), have an annual manufacturing capacity of 4 GW, and the international brands manufacturing in China (Vestas, Suzlon, GE, Gamesa, Nordex and Repower) have a similar capacity. This means that there will be little market share left for the rest of the more than 60 manufacturers, unless the market expands further or they begin to export turbines in large numbers.



 Οι 10 μεγαλύτερες κατασκευάστριες ανεμογεννητριών στον κόσμο




Μάλιστα οι εταιρείες της Δύσης άρχισαν παραγωγή μοντέλων ανεμογεννητριών κατάλληλων αποκλειστικά για τις κλιματικές συνθήκες της Κίνας (παράδειγμα από την εταιρεία Vestas).


Τα παραπάνω σχετίζονται με το θέμα ΠΟΛΙΤΙΚΗ & ΑΠΕ (κυβερνητικοί στόχοι και χρηματοδότηση), και αποτελούν προέκταση -εκτός των άλλων- και της πιθανής αλλαγής πλεύσης  της Κίνας στην περιβαλλοντική πολιτική που διαμορφώνεται στον πλανήτη.





 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail

Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις