Greenιάρης
πάρε με ἀπάνου στὰ βουνά, τὶ θὰ μὲ φάῃ ὁ κάμπος
Λίγα λόγια για εμένα
Η παραπάνω φωτογραφία έχει πολιτική χροιά.
ΑΡΘΡΑ
Σύνδεσμοι


ΜΠΛΟΓΚΟΡΥΠΑΝΣΗ, ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ
1513 αναγνώστες
Κυριακή, 29 Ιουνίου 2008
15:16

Το άρθρο ας μη θεωρηθεί άσχετο με το GreenDream:

πραγματεύεται μια νέα μορφή ρύπανσης

τη ΜΠΛΟΓΚΟΡΥΠΑΝΣΗ (blog pollution)

που αρχίζει να βρωμίζει μία ωραία γειτονιά

που -εν δυνάμει- είχε προοπτικές δημιουργίας πυρήνα

επιτυχημένης διεξαγωγής ανταρτοπολέμου.

 

(το προηγούμενο άρθρο θα αναδημοσιευθεί μετά...

από μία εβδομάδα συνεχούς αναδημοσίευσης του παρόντος

άρθρου... πλάκα κάνω!)

 

Το νικάν εαυτόν πασών νικών πρώτη και αρίστη. Το δε ηττάσθαι αυτόν υφ' εαυτού, αίσχιστον και κάκιστον (Δημόκριτος)

 

Η παράνοια σε άτομα είναι σχετικά σπάνια. Όμως σε ομάδες, κόμματα, έθνη και εποχές είναι μάλλον ο κανόνας (Νίτσε)

 

Μη βαδίζεις μπροστά μου γιατί μπορεί να μην σε ακολουθήσω. Μη βαδίζεις πίσω μου γιατί μπορεί να μη σε οδηγήσω. Βάδιζε πλάι μου και γίνε σύντροφος (Καμύ)

 

 

ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ

 

Τα φυτά και τα ζώα, για να διατηρήσουν την ύπαρξή τους, χρησιμοποιούν εκπληκτικούς τρόπους, με τους οποίους παραπλανούν και προσελκύουν το ένα το άλλο. Οι άνθρωποι με τη δυνατότητά τους να διατηρούν γνώση και να καθορίζουν τη συμπεριφορά τους χωρίς τις πιο άμεσες αντιλήψεις τους, βρίσκουν ευφυείς τρόπους, για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους και δεν αρκούνται μόνο στη διατήρησή της. Δημιουργούν σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους και χρησιμοποιούν τις δυνατότητες των πραγμάτων, για να μην αισθάνονται πως υπάρχουν άσκοπα. Μπορούν να καταναλώσουν όλη τη ζωή τους, για να προσελκύουν την προσοχή των άλλων.

 

Είναι συνηθισμένο φαινόμενο όσο και σπουδαίο, για να σταθεί η προσοχή μας, το πώς ο άνθρωπος διαμορφώνει τον τρόπο ζωής και την εμπειρία του επηρεαζόμενος διαρκώς από την άποψή του για τους άλλους ανθρώπους, με τους οποίους συμβιώνει. Όταν απομακρύνεται και ζει μακριά τους, συμπεριφέρεται διαφορετικά, ανεπηρέαστος από πολλές αντιλήψεις και απόψεις του για εκείνους. Η γνώση του, πως οι άλλοι μπορούν και γνωρίζουν σαν αυτόν, πως με εκείνη τη γνώση τους καθορίζουν τη συμπεριφορά τους, όπως αυτός, αυτή η γνώση για την ύπαρξη και την άμεση επίδραση της γνώσης στους άλλους τον προτρέπει να ζει, για να τους δώσει μια άποψη για τον εαυτό του. Μια έννοια, μια μικρή ή μεγάλη δόξα, με την οποία αισθάνεται σημαντικός, χρήσιμος, βέβαιος για την ύπαρξή του και πως δεν είναι τυχαίος. Ο διανοητικός αποπροσανατολισμός και ο εγωκεντρισμός προτρέπουν σε εξωτερικές δραστηριότητες, με τις οποίες δε στοχεύουμε να δικαιολογήσουμε άμεσα την ύπαρξή μας με τη διαμόρφωση της αυτογνωσίας. Στοχεύουμε να τη δικαιολογήσουμε διαμέσου των εξωτερικών πραγμάτων, πραγματοποιώντας δυνατότητες, με τις οποίες αισθανόμαστε χρήσιμοι και αναγνωριζόμαστε από και με τους άλλους.

 

Το παιδί, που ακόμα δεν έχει διαμορφώσει μια βέβαιη γνώση για την ποιότητα, τις δυνατότητες και τις σχέσεις των ανθρώπων, που αντιλαμβάνεται πως δεν μπορεί μόνο του να κάνει  αρκετά για να διατηρήσει και να υποστηρίξει τον εαυτό του και πως πρέπει να μην αντιτάσσεται στους πιο μεγάλους που υπερέχουν, δείχνει και αισθάνεται πως δεν είναι το τίποτε με το παιγνίδι. Το παιγνίδι είναι ένας ευφυής τρόπος, με τον οποίο αισθανόμαστε δημιουργοί ή κυρίαρχοι ορισμένων εξελίξεων και όχι όπως μια τυχαία ύπαρξη. Ο ανθρώπινος εσωτερικός κόσμος είναι συνδιαμορφωμένος με γνώση του εξωτερικού και του εσωτερικού των άλλων και δεν αρκείται σαν τα άλλα έμβια πλάσματα να εξωτερικεύει μόνο τις διαθέσεις της στιγμής, όπως προσδιορίζονται πιο άμεσα από τις αισθήσεις του. Για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του και για να τον καταλάβουν, χρησιμοποιεί την εμπειρία του, τα πράγματα και τη γνώση των άλλων.

 

Μεγαλώνοντας, ο άνθρωπος γνωρίζει το φυσικοκοινωνικό περιβάλλον του. Μπορεί να φροντίζει για την αυτοσυντήρηση και την προστασία του, συνεργάζεται με τους άλλους, δημιουργεί φιλικές σχέσεις και διανοείται πολλούς τρόπους, για να πραγματοποιεί τη θέλησή του, ν’ αποφεύγει τις αμφισβητήσεις, τις αρνήσεις -στοιχεία κάθε εξέλιξης- και για να πάψει να καθορίζεται από τους άλλους χωρίς τη δική του θέληση. Φθάνει στο σημείο να μπορεί να διακόψει τη φιλία του, παρά να δείξει την αβεβαιότητά του για μια άποψη που υποστηρίζει, να διακινδυνέψει και να καταστρέψει τη ζωή του, παρά να κάνει το αντίθετο από τους φίλους του, αλλά μπορεί και να εκδικηθεί. Δεν αρκείται να συνυπάρχει απλά και ήσυχα όπως τα πρόβατα, γιατί κάτι περισσότερο αναζητάει από μια σταθερή διατήρηση και συνύπαρξή του.

 

Ο καθένας διαπιστώνει τον εγωκεντρισμό αποσπασματικά, σε μερικές στιγμές της δικής του συμπεριφοράς και στων άλλων. Ειδικά, όταν βρεθεί στη θέση να φαίνεται, σαν παιδί, παράξενος ή ανίσχυρος για να βλάψει, τότε καταλαβαίνει πόσο εγωκεντρικοί είναι οι άνθρωποι και δοκιμάζει ποιοι είναι οι αληθινοί φίλοι και οι σοφοί. Τα ζώα, οι φιλήσυχοι άνθρωποι, τα παιδιά, οι ανίσχυροι να βλάψουν, να εκμεταλλευτούν και να προσποιηθούν, συνήθως δεν προκαλούν την εχθρική διάθεση του μίσους και είναι οι πιο «καλοί». Διότι με το δικό τους τρόπο ζωής και με την άγνοιά τους δεν αμφισβητούν και δε μειώνουν όσους έχουν μια εγωκεντρική έννοια για τον εαυτό τους, βασισμένοι σε μερικές σχέσεις και δυνατότητές τους, τις οποίες δημιούργησαν με πολλή ευφυΐα για τα μάτια των άλλων εγωκεντρικών.

 

Άνθρωποι πολύ διαφορετικοί στο ύψος, στο βάρος, στο χρώμα, στις αντοχές και στις επιδόσεις, στις προθέσεις και στην καλλιέργεια, στα περιουσιακά στοιχεία, στην ηλικία και στον τρόπο ζωής τους, στη θρησκεία και στις απόψεις τους, ανεξάρτητα από το φύλο, το επάγγελμα, την καταγωγή τους κλπ., όλοι έχουν κάτι το κοινό, το οποίο δημιουργεί την αδικία, την καταπίεση, την εκμετάλλευση ως και την καταστροφή των άλλων. Αυτό είναι κοινό, ανεξάρτητα από τις πολλές άλλες διαφορές τους και τα παραπάνω κακά δεν μπορούν να αποδοθούν σε μία μόνο ομάδα ανθρώπων. Αυτό το κοινό γνώρισμα είναι, ότι όλοι πράττουν πολύ, με μεγάλη άγνοια, με συλλογιστική ασυνέπεια, περιορίζοντας την πραγματικότητα στις αισθήσεις τους και όλοι αποσκοπούν στην ευχαρίστηση και στην υπεροχή τους και όχι μόνο στην επιβίωσή τους. Αυτό είναι ο εγωισμός. Κάπως παρόμοια με το αίσθημα της υπεροχής της ψυχολογικής θεωρίας του Αλ. Άντλερ και ακόμα περισσότερα. Ο εγωισμός είναι η διάθεση που οδηγεί τη ζωή στην αυτοσυντήρηση, στην εξύψωση και στην ανάδειξη.

 

Ο εγωισμός εξωτερικεύεται με δύο φαινομενικά αντίθετους τρόπους. Με τον ένα, ο άνθρωπος συμπεριφέρεται παρακινούμενος από τη  συναίσθηση κάποιας μειονεκτικότητας και αβεβαιότητας για τη θέση του στον κόσμο ή στην κοινωνία. Με τον άλλο τρόπο εκδηλώνει κάποια υπεροπτική άποψη για τον εαυτό του, μειονεκτική για τους άλλους και με επανάπαυση στις απολαύσεις του. Και με τις δύο μορφές του, ο εγωισμός μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε βίαιους τρόπους, είτε σαν αντιδραστικός είτε σαν προκλητικός. Φυσικά, δεν τον έχουν όλοι οι άνθρωποι με την ίδια ποιότητα και δεν τον εξωτερικεύουν με τον ίδιο τρόπο. Εξαρτάται καθοριστικά από τις απόψεις τους, τους στόχους τους, από τις γνώσεις τους, την εμπειρία τους και τη θέλησή τους. Αν κάποιος πράττει μία επικίνδυνη ανόρθωση της δίκυκλης μηχανής του, αν κάποιος βοηθάει ένα συνάνθρωπό του ή αν τον κλέβει και τα τρία αυτά φαινόμενα μπορούν να γίνονται με εγωιστική διάθεση. Έχουν, όμως, διαφορετική σημασία και συνέπεια, ασχέτως αν όλοι θέλουν να ευχαριστήσουν τον εαυτό τους. Ο άνθρωπος της εσωτερικής αναζήτησης και του στοχαστικού τρόπου ζωής δεν αποσκοπεί λιγότερο στον εαυτό του απ’ όσο οι άλλοι και δεν ξεχωρίζει για το λιγότερο εγωισμό του. Η διαφορά είναι στον τρόπο, που επιζητάει την ευχαρίστηση, στα πρότυπά του και στον τρόπο ζωής του. Επειδή τα όρια είναι πολύ κοντά, χρειάζεται μεγάλη προσοχή να ξεχωρίζουμε τις συμπεριφορές, οι οποίες προέρχονται με αυτοσυγκράτησή του, με ισορροπημένη άποψη, από τη δικαιολογημένη αυτοπιστία και τη βάσιμη αισιοδοξία ή από τη δικαιολογημένη έλλειψη των τελευταίων. Όπως πρέπει να προσέξουμε σαν ξεχωριστή περίπτωση τη δυσαρέσκεια κάποιου, όταν αυτή προέρχεται από τις λάθος διαπιστώσεις του για τα πράγματα και τον εαυτό του, από την περίπτωση των λογικών διαπιστώσεων [1] 

 

Alfred Adler,    1870-1937,    Αυστριακός ψυχίατρος   

  • Η υπερβολική ευθιξία είναι έκφραση ενός αισθήματος κατωτερότητας.

  • Είναι ευκολότερο να πολεμάς για τις αρχές σου παρά να ζεις σύμφωνα μ' αυτές.

  • Για την ανάλυση της συμπεριφοράς του ατόμου, πρέπει να εξετάζονται: σχέσεις με το κοινωνικό σύνολο, σχέση με τη δουλειά, σχέση με το σεξ.

  • Όσο μεγαλύτερο το αίσθημα κατωτερότητας που έχει βιώσει ένας άνθρωπος, τόσο μεγαλύτερη η ορμή για κατάκτηση και τόσο πιο βίαιη η συναισθηματική διαταραχή.

  • Ο κύριος κίνδυνος στη ζωή είναι ότι ίσως παίρνεις υπερβολικά πολλές προφυλάξεις.

 

ΑΤΟΜΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Η θεωρία ανάλυσης της προσωπικότητας και η μέθοδος ψυχοθεραπείας που ανέπτυξε ο Adler, ονομάστηκε ατομική ψυχολογία, γιατί θέλει να τονίσει τη σημασία της προσωπικότητας. Μελετά το άτομο, δηλαδή αυτό που δε διαιρείται, δεν τέμνεται. Θεωρεί το άτομο ως ένα ενιαίο σύνολο, στο οποίο ολοκληρώνονται οι σωματικές, ψυχολογικές και κοινωνικές διαδικασίες. Στην ανάπτυξη της θεωρίας της Ατομικής Ψυχολογίας συνέβαλαν οι: Seneca, Ηράκλειτος, Ιπποκράτης, Γαληνός, Pestalozzi, Kant, Nietzsche, Marx, Dilthey, Spranger, Vaihinger, Bergson, James, Dewey.

 

Βασικοί Άξονες της ατομικής ψυχολογίας:


1. Κοινωνικές ορμές: Η ανθρώπινη συμπεριφορά υποκινείται κύρια από κοινωνικές ορμές. Το άτομο χρησιμοποιεί κληρονομικότητα και περιβάλλον στη διαμόρφωση και εκδήλωση της συμπεριφοράς του.


2. Δημιουργικός εαυτός: Αποτελεί ένα ιδιαίτερο, εξατομικευμένο-υποκειμενικό σύστημα, που επεξεργάζεται και ερμηνεύει τις εμπειρίες του οργανισμού και αναζητεί νέες εμπειρίες, ικανές να συμβάλλουν στην ολοκλήρωση του στυλ ζωής που θα επιλέξει το άτομο.


3. Μοναδικότητα της προσωπικότητας του ατόμου: Αναφέρεται σε έναν ατομικό, μοναδικό σχηματισμό - διαμόρφωση των κινήτρων, χαρακτηριστικών, ενδιαφερόντων και αξιών του ατόμου και στην προετοιμασία του για δράση, που αντικατοπτρίζει το δικό του, μοναδικό, διακριτικό στυλ ζωής.


4. Ψυχολογία προσανατολισμένη στο Εγώ: Τοποθέτηση της συνείδησης στο κέντρο της προσωπικότητας του ατόμου (στην κλασσική ψυχαναλυτική σκέψη κυριαρχούσε το ασυνείδητο). Ο άνθρωπος έχει συνείδηση των λόγων της συμπεριφοράς του, των σημείων στα οποία είναι κατώτερος, και των στόχων για τους οποίους μάχεται στη ζωή του, και είναι ικανός να σχεδιάζει και να καθοδηγεί τις πράξεις του, έχοντας συνείδηση του νοήματός τους για την αυτοπραγμάτωσή του.

Οι θέσεις του θα μπορούσαν να συνοψιστούν σχηματικά στα εξής :


Στον άνθρωπο υπάρχει η έμφυτη τάση για επιβολή. Η τάση αυτή προσκρούει στην αδυναμία του ατόμου, την οποία συναισθάνεται αλλά και αντιλαμβάνεται από τις καθημερινές του εμπειρίες. Έτσι , παράλληλα με την τάση για επιβολή , αναπτύσσεται στην περιοχή του ασυνείδητου ένα συναίσθημα μειονεξίας, που είναι ιδιαίτερα έντονο σε άτομα με σωματικά ή άλλα ελαττώματα. Το συναίσθημα μειονεξίας προκαλεί μία σειρά ασυνείδητων ενεργειών, που αποσκοπούν στην ανάπτυξη της προσωπικότητας με τέτοιο τρόπο, ώστε να καλυφθούν οι υπάρχουσες πραγματικές ή φανταστικές αδυναμίες. Η προσπάθεια αυτή ονομάζεται τάση για αναπλήρωση. Έτσι, κατά την Ατομική ψυχολογία, η ψυχική εξέλιξη του ατόμου ρυθμίζεται από τη διπλή αυτή ενέργεια, από τα συναισθήματα δηλαδή μειονεξίας και από την τάση για αναπλήρωση. Η όλη διαδικασία θα μπορούσε να θεωρηθεί ασυνείδητα αντίδραση του ατόμου στην ανησυχία του ότι ενδέχεται να υποστεί μείωση η προσωπική του αξία.


Το συναίσθημα μειονεξίας και η τάση για αναπλήρωση ρυθμίζουν την εκάστοτε συμπεριφορά του ατόμου. Το άτομο γνωρίζοντας ενδόμυχα τις αδυναμίες του, υιοθετεί ανάλογο τρόπο συμπεριφοράς, που αποβλέπει στην κάλυψη των μειονεκτημάτων και στην ικανοποίηση της τάσεως για επιβολή. Ο αγώνας αυτός για υπεροχή, «ο πόθος της εξουσίας» είναι τόσο πιο έντονος, όσο πιο πολύ αισθάνεται το άτομο κατώτερο. Με αυτό τον τρόπο θέλει το άτομο να φανεί ανώτερο στην ίδια του την αδυναμία.

Αιτίες που προκαλούν το αίσθημα αυτής της κατωτερότητας είναι:
α) σωματικές ατέλειες,
β) υπερβολική τρυφερότητα από τους άλλους και
γ) αδιαφορία στην παιδική του ηλικία.

Το 1945 ο Adler εισάγει την τυπολογία του (τύποι προσωπικότητας). Ο τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπίσει το άτομο μία κατάσταση κατωτερότητας και η επιτυχία ή η αποτυχία να βγει από την κατάσταση αυτή δημιουργεί και τον ιδιαίτερο τύπο κάθε ατόμου:


Κυριαρχικός τύπος: Εμφανίζει μεγάλο βαθμό δραστηριότητας για την επίτευξη του στόχου του, παρουσιάζει, όμως, έλλειψη του αισθήματος κοινωνικότητας, γεγονός που τον κάνει να φέρεται με έναν αντικοινωνικό τρόπο. Ισοδύναμο του χολερικού τύπου (του Ιπποκράτη).


Δεκτικός τύπος: Παρουσιάζει έλλειψη, της δραστηριότητας και του αισθήματος κοινωνικότητας, δηλαδή του πραγματικού ενδιαφέροντος για τους άλλους, ενώ αναμένει από τους άλλους να ενδιαφέρονται γι΄ αυτόν. Είναι αυτός που έχει χάσει την ανεξαρτησία του, δεν ξέρει πως μπορεί να κάνει ο ίδιος πράγματα για τον εαυτό του, και, όταν έρχεται αντιμέτωπος με κάποια δυσκολία, συνεχώς απαιτεί από τους άλλους. Ισοδύναμο του φλεγματικού τύπου (του Ιπποκράτη).


Αποφευκτικός τύπος: Είναι εκείνος που, αντί να αγωνίζεται για την επιτυχία και την ανωτερότητα, χαρακτηρίζεται από μια συμπεριφορά αναποφασιστικότητας. Η δραστηριότητα, η ενεργητικότητά του και το αίσθημα κοινωνικότητας είναι σε χαμηλό βαθμό. Ανέπτυξε αυτόν τον τύπο προσωπικότητας, ως αποτέλεσμα της ψυχρότητας που ένιωσε, κάποια στιγμή, να υπάρχει στην κοινωνία, στοιχείο που αναμένει πως θα υπάρχει πάντα. Γι΄ αυτό στόχος του είναι να αποδράσει και να διατηρήσει μια απόσταση ασφαλείας από τους άλλους ανθρώπους. Ισοδύναμο του μελαγχολικού τύπου (του Ιπποκράτη).


Κοινωνικά χρήσιμος τύπος: Χαρακτηρίζεται από δραστηριότητα και ενεργητικότητα, στοιχεία που βρίσκονται σε αρμονία με τις ανάγκες των άλλων και είναι θετικά - ευεργετικά γι΄ αυτούς. Ισοδύναμο του εύθυμου τύπου (του Ιπποκράτη).

Η ερμηνεία που δίνει η θεωρία για την ψυχοπαθολογία
- Η νεύρωση οφείλεται στην υπεραντιστάθμιση που δημιουργείται, όταν το άτομο δεν μπορέσει να ελευθερώσει τον εαυτό του από το σύμπλεγμα κατωτερότητας.
- Οι ψυχώσεις συνίστανται από την αλληλεπίδραση σωματικών και ψυχολογικών αιτιολογικών συντελεστών.

 

[1] Ο Alfred Adler (1870-1937) -ο ιδρυτής της λεγόμενης ατομικής ψυχολογίας- δεν ακολούθησε τις σκοτεινές και υπερβολικές θεωρίες του συνεργάτη του S. Freud. Εξήγησε με περισσότερη ευστοχία την ανθρώπινη συμπεριφορά και αντίδραση. Αυτός αναγνώρισε τη σημαντική διαμορφωτική επίδραση της διάνοιας και της γνώσης στον ευρύτερο εσωτερικό κόσμο  -όχι τη γενική ταυτότητά τους- και τη σχέση της εξωτερικής και κοινωνικής δραστηριότητας με κάποια εσωτερική αβεβαιότητα για το νόημα της ζωής. Ωστόσο, προχώρησε αναιτιολόγητα και μεροληπτικά περιορίζοντας το νόημα της ζωής στην κοινωνική αναγνώριση. Καθόρισε σαν αξία το σχετικό νόημα (την έμμεση δικαιολόγηση της ύπαρξης), που ο καθένας μπορεί να βρίσκει με διαφορετικό τρόπο σε διαφορετικές κοινωνικές δραστηριότητες ανάλογα με την εμπειρία, την άποψη και τις δυνατότητές του. Δεν πρόσεξε την αμφίδρομη σχέση της κοινωνικότητας με τον εγωκεντρισμό και πως η γνωστική ατέλεια μαζί με την επιδιωκόμενη εξύψωση τροφοδοτεί την εξωτερική συμπεριφορά και τη δημιουργία κοινωνικών και αντικοινωνικών σχέσεων.

Για τον Adler η αδυναμία για συνεργασία και για συμβίωση και η έλλειψη του αισθήματος κοινωνικότητας γεννούν ένα πολύμορφο αίσθημα κατωτερότητας. Ενώ η διαρκής τάση για υπερνίκησή του προτρέπει να καλυφθεί αυτό το αίσθημα με ένα άλλο, εκείνο της υπεροχής. Το αίσθημα της κατωτερότητας μπορεί να γεννιέται από αυτήν την έλλειψη που καθορίζει ο Adler και αυτό είναι μέρος της αλήθειας. Προϋπάρχει κάποια έλλειψη βεβαιότητας για το νόημα και τον προορισμό της ζωής και εξ’ αρχής, η ανθρώπινη διάνοια προτρέπεται να βρει το επαρκές νόημα της. Με τη διαμόρφωση της εμπειρίας μέσα στο φυσικοκοινωνικό περιβάλλον ο άνθρωπος ανακαλύπτει εκ των υστέρων διάφορες άλλες ελλείψεις, αδυνατότητες και δυνατότητές του. Έτσι, στην πραγματικότητα, το αίσθημα κατωτερότητας δεν έρχεται από την απώλεια μιας προηγούμενής μας τελειότητας, αλλά προσδιορίζεται και μεταμορφώνεται στην πορεία της ζωής με την εμπειρία. Γι’ αυτό, δεν μπορεί να υπερνικηθεί τελείως χωρίς τη διαμόρφωση αυτογνωσίας και χωρίς την απαλλαγή από τις αυταπάτες, παρά μόνο σχετικά και ανεπαρκώς, με την πραγματοποίηση ορισμένων δυνατοτήτων μας. Αντιστρόφως, η αδυναμία να υπερνικηθεί προτρέπει στη δημιουργία κοινωνικών και αντικοινωνικών σχέσεων.

 

 

Αξιολογήστε το άρθρο 
15 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

29/06 15:59  Manta ray
Εξαιρετικά, τόσο το σημερινό όσο και το προηγούμενο άρθρο!
29/06 21:13  Κλεάνθης
Χαίρε Manta ray :)

Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις